Wikiquote कडून
अ - आ - इ - ई - उ - ऊ - ए - ऐ - ओ - औ - अं - अः
ऋ - ॠ - लृ - लॄ
क वर्ग - क ख ग घ ङ
च वर्ग - च छ ज झ ञ
ट वर्ग - ट ठ ड ढ ण
त वर्ग - त थ द ध न
प वर्ग - प फ ब भ म
य वर्ग - य र ल व श ष स ह ळ क्ष ज्ञ
- अंगापेक्षा बोंगा जास्ती.
- अंगावर आल्या गोणी तर बळ धरले पाहिजे टुणी.
- अंथरूण पाहून पाय पसरावेत.
- अंधेर नगरी चौपट राजा.
- अग अग म्हशी, मला कुठे गं नेशी.
- अघटित वार्ता आणि कोल्हे गेले तीर्था.
- अडला हरी गाढवाचे पाय धरी.
- अडली गाय खाते काय.
- अती झालं अन् हसू आलं.
- अती तेथे माती.
- अती परिचयात अवज्ञा.
- अती शहाणा त्याचा बैल रिकामा.
- अत्युच्च पदी थोरही बिघडतो.
- अर्ध्या हळकुंडाने पिवळे होणे.
- अळवाची खाज़ अळवाला ठाऊक.
- असंगाशी संग आणि प्राणाशी गाठ.
- असतील चाळ तर फीटतील काळ.
- असतील शिते तर जमतील भुते.
- असून अडचण नसून खोळंबा.
- असेल ते विटवा, नसेल ते भेटवा.
- असेल माझा हरी तर देईल खाटल्यावरी.
- अवघड जागी दुखणे आणि जावई वैद्य.
- आग रामेश्वरी, बंब सोमेश्वरी.
- आडात नाही तर पोहर्यात कोठून येणार.
- आधी पोटोबा मग विठोबा.
- आधीच उल्हास आणि त्यात फाल्गुन मास.
- आपण मेल्याशिवाय स्वर्ग दिसत नाही.
- आपला तो बाळू दुसऱ्याचा तो कार्टा.
- आपला हात जगन्नाथ.
- आपलेच दात आणि आपलेच ओठ.
- आयजीच्या जीवावर बायजी उदार.
- आयत्या बिळात नागोबा.
- आलीया भोगासी असावे सादर.
- आंधळं दळतंय अन् कुत्रं पीठ खातंय.
- आंधळा मागतो एक डोळा, देव देतो दोन.
- आधी लगीन कोंढाण्याचं.
- आवडतीचा शेंबूड गोड आणि नावडतीचे मीठ अळणी.
- आपलंच घर आणि हगून भर.
- आपलं ठेवायचं झाकून आणि दुसऱ्याचं बघायचं वाकून.
- आधीच उल्हास, त्यात फाल्गुन मास.
- उचलली जीभ अन् लावली टाळ्याला.
- उतावळा नवरा, गुडघ्याला बाशिंग.
- उथळ पाण्याला खळखळाट फार.
- उद्योगाचे घरी रिद्धी सिद्धी पाणी भरी.
- एक घाव दोन तुकडे.
- एक ना धड भाराभर चिंध्या.
- एका म्यानात दोन तलवारी राहत नाहीत.
- एकादशीच्या घरी शिवरात्र.
- एका कानावर पगडी घरी बाईल उघडी.
- एकटा जिव सदाशिव.
- एकमेका सहाय्य करू अवघे धरू सुपंथ
- ऐकावे जनाचे करावे मनाचे.
- ऐट राजाची अऩ वागणूक कैंकाड्याची.
- ऐन दिवाळीत दाढदुखी.
- ऋषीचे कूळ आणि नदीचे मूळ शोधू नये.
- ऋषीपंचमीचा बैल.
[संपादन] मुळाक्षर क
- कर नाही त्याला डर कशाला?
- करावे तसे भरावे.
- काखेत कळसा गावाला वळसा.
- कामापुरता मामा आणि ताकापुरती आजी.
- कावळा बसायला आणि फांदी मोडायला एकच गाठ.
- कुर्हाडीचा दांडा गोतास काळ.
- कोल्ह्याला द्राक्षे आंबट.
- कोंबडं झाकलं म्हणून सूर्य उगवायचा राहत नाही.
- क्रियेवीण वाचाळता व्यर्थ आहे.
- कावळ्याच्या शापाने गाय मरत नाही.
- कशात काय अन फाटक्यात पाय.
- केवड्याचे दान वाटले आणि गावात नगारे वाजले.
- करून गेला गाव आणि कांदळकराचे नाव.
- कुठे इंद्राचा ऐरावत,अन् कुठे शामभट्टाची तट्टाणी?
- केल्याने होत आहे रे, आधी केलेची पाहिजे.
- काम नाही घरी अन् सांडून भरी.
- कण्हती कुथती, मलिद्याला उठती.
- करायला गेलो एक अऩ झाले भलतेच.
- काजव्याकडून सुर्याची समीक्षा.
- काम ऩ धंदा, हरी गोविंदा.
- काय करु अऩ कस करु?
- कावळ्याचे दांत शोधण्यासारखे.
- कुठे जाशी भोगा तर तुझ्या पाठी उभा.
- केला जरी पोत बरेच खाली, ज्वाळा तरी ते वर उफाळी.
- कोंबडे झाकले म्हणून उजडायचे राहत नाही.
- कोणाला कशाचं तर बोड्कीला केसाचं.
- कोल्हा काकडीला राजी.
[संपादन] मुळाक्षर ख
- खाई त्याला खवखवे.
- खाईन तर तुपाशी, नाहीतर उपाशी.
- खाणा-याचे खपते, कोठाराचे पोट दुखते.
- खायला काळ भुईला भार.
- खायला कोंडा अन निजेला धोंडा.
- खाली मुंडी, पाताळ धुंडी.
[संपादन] मुळाक्षर ग
- गरज सरो,वैद्य मरो.
- गरजवंताला अक्कल नसते.
- बोलेल तो करेल काय अन् गर्जेल तो पडेल काय?
- गवयाचं पोर सुरात रडतं.
- गाढवाला गुळाची चव काय?
- गाता गळा, शिंपता मळा.
- गाढवापुढे वाचली गीता, कालचा गोंधळ बरा होता.
[संपादन] मुळाक्षर घ
- घर फिरलं की घराचे वासे पण फिरतात.
- घरोघरी मातीच्या चुली.
- घरचं झालं थोडं अन् व्याह्यांनी धाडलं घोडं.
- घर पाहावं बांधून.
- घरात नाही दाणा तरी मला बाजीराव म्हणा.
- घर पाहवं बांधून आणि लग्न पहावं करुन.
[संपादन] मूळाक्षर च
- चार दिवस सासूचे चार दिवस सुनेचे.
- चोर सोडून सन्यासाला फाशी.
- चोराच्या उलट्या बोंबा.
- चोराच्या मनात चांदणे.
- चोराच्या हातची लंगोटी.
[संपादन] मुळाक्षर छ
- छडी लागे छमछम विद्या येई घमघम.
[संपादन] मुळाक्षर ज
- जात्यातले रडतात सुपातले हसतात.
- जित्याची खोड मेल्याशिवाय जात नाही.
- जे न देखे रवी ते देखे कवी.
- ज्याचे करावे भले, तो म्हणतो आपलेच खरे.
- ज्याचं जळतं त्यालाच कळतं.
- जशास तसे.
- जाईचा डोळा नि आसवांचा मेळा.
- जाळाशिवाय नाही कढ अऩ माये शिवाय नाही रड.
- जावई पाहुणा आला म्हणून रेडा दुध देईल काय?
- जावई माझा भला आणि लेक बाईलबुध्या झाला.
- जावयाचं पोर हरामखोर.
- जिच्या घरी ताक तिचे वरती नाक.
- जिच्या हाती पाळण्याची दोरी तीच जगाते उध्दारी.
- जुने ते सोने.
- जेथे पिकतं तिथे विकतं नाही.
- जो गुण बाळा तो जन्म काळा.
- जोवरी पैसा तोवरी बैसा.
- ज्या गावच्या बोरी त्या गावच्या बाभळी.
- ज्याचा त्याला चोप नाही आणि शेजारला झोप नाही.
- ज्याच्या हाती ससा तो पारधी.
- ज्याच्यासाठी लुगडं तेच उघडं.
[संपादन] मुळाक्षर झ
- झाकली मुठ सव्वा लाखाची.
- झालं गेलं गंगेला मिळालं.
- झोपून हागणार उठून बघणार
[संपादन] मुळाक्षर ट
- टाकीचे घाव सोसल्याशिवाय देवपण येत नाही.
- टाळी एका हाताने वाजत नाही.
[संपादन] मुळाक्षर ठ
[संपादन] मुळाक्षर ड
[संपादन] मुळाक्षर ढ
- ढवळ्याशेजारी बांधला पवळ्या, गुण नाही पण वाण लागला.
- ढुंगणाला नाही लंगोटी आणि मला म्हणा दिपुटी.
[संपादन] मुळाक्षर ण
[संपादन] मुळाक्षर त
- तळे राखील तो पाणी चाखील.
- तुपात तळले, साखरेत घोळले तरी कारले कडू ते कडूच.
- तेलही गेले, तुपही गेले, हाती आले धुपाटणे.
- ताकाला जाऊन भांडे लपवू नये.
- त वरून ताकभात.
- तेरड्याचा रंग तिन दिवस.
- तरण्या झाल्या बरण्या आणि म्हातार्या झाल्या हरण्या.
[संपादन] मुळाक्षर थ
- थेंबे थेंबे तळे साचे.
- थांबला तो संपला.
[संपादन] मुळाक्षर द
- दगडापेक्षा वीट मऊ.
- दाम करी काम.
- दात आहेत तर चणे नाहीत आणि चणे आहेत तर दात नाहीत.
- दिव्याखाली अंधार.
- देखल्या देवा दंडवत.
- देव तारी, त्याला कोण मारी.
- देवाची करणी आणि नारळात पाणी.
- देश तसा वेष, राजा तशी प्रजा.
- दैव देते आणि कर्म नेते.
- दुधाने पोळलेला ताकही फुंकून पितो.
- दुसर्याच्या डोळ्यातलं कुसळ दिसतं पण आपल्या डोळ्यातलं मुसळ दिसत नाही.
- दुभत्या गायीच्या लाथा गोड.
- दूरून डोंगर साजरे.
- दुष्काळात तेरावा महिना.
- दोघांचे भांडण तिसर्याचा लाभ.
- दिसतं तसं नसतं म्हणून जग फसतं.
- दिवस गेला रेटारेटी, चांदण्यात बसली कापूस वेचीत.
- दिसतं तस नसतं म्हणून तर जग फसतं.
- दुःख रेड्याला न डाग पखालीला.
- दुखणे हत्तीच्या पायाने येते आणि मुंगीच्या पायाने जाते.*
- दृष्टी आड सृष्टी.
- देवाचं नावं अऩ स्वताच गावं.
- दोन डोळे शेजारी, भेट नाही संसारी.
- देणं न घेणं आणि कंदील घेऊन येणं.
- दिवस गेला उठारेटी चांदण्याचे पोहे कुटी.
[संपादन] मुळाक्षर ध
- धरलं तर चावतंय, सोडलं तर पळतंय.
[संपादन] मुळाक्षर न
- न खाणार्या देवाला नैवेद्य.
- नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्न.
- नकटे असावे पण धाकटे असू नये.
- नाव सोनूबाई हाती कथलाचा वाळा.
- नावडतीचं मीठ अळणी.
- नळी फुंकली सोनारे, इकडून तिकडे गेले वारे.
- निंदकाचे घर असावे शेजारी.
- न्हाणीला बोळा अन् दरवाजा मोकळा.
- नाकापेक्षा मोती जड.
- नवर्याने मारलं आणि पावसाने झोडपलं तरी तक्रार कुणाकडे करायची?
- न कर्त्याचा वार शनिवार.
- नरो वा कुंजारोवा.
- नव्याची नवलाई.
- नव्याचे नऊ दिवस.
- नाकपेक्षा मोती जड.
- नागड्या कडे उघडा गेला आणि हिवाने मेला.
- नागोबा म्हसोबा पेंश्याला दोन, पंचमी झाल्यावर पुजतयं कोण?
- नाचता येईना म्हणे अंगण वाकडे, स्वयंपाक येईना म्हणे ओली लाकडे.
- नात्याला नाही पारा, निजायला नाही थारा.
- नाव गंगुबाई अऩ तडफडे तान्हेने.
- नाव मोठे लक्षण खोटे.
- नाव सुलोचना आणि डोळ्याला चष्मा.
- नेमीच येतो मग पावसाळा
- नाज़ुक नार चाबकाचा मार
- नाव सोनुबाई हाती कथिलाचा वाळा
[संपादन] मुळाक्षर प
- पदरी पडले आणि पवित्र झाले.
- पळसाला पाने तीनच.
- पडतील स्वाती तर पिकतील मोती.
- पडत्या फळाची आज्ञा.
- पडलो तरी नाक वर.
- पहिले पाठे पंच्चावन्न.
- प्रथमग्रासे मक्षिकापातः
- प्रयत्नांती परमेश्वर.
- प्रयत्ने वाळूचे कण रगडीता, तेलही गळे.
- पाण्यात राहून माशाशी वैर करु नये.
- पालथ्या घडयावर पाणी.
- पाचामुखी परमेश्वर.
- पादा पण नांदा.
- पाचही बोटं सारखी नसतात.
- पाटलाचं घोडं महाराला भुषण.
- पाण्यात राहून माशाशी वैर?
- पाण्यात म्हैस वर मोल.
- पाण्यावाचून मासा झोपा घेई केसा, जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे.
- पादऱ्याला पावट्याचे निमित्त.
- पानामागून आली अऩ तिखट झाली.
- पी हळद अन् हो गोरी.
- पुढच्यास ठेच मागचा शहाणा.
- पुढच्यास ठेच मागचा शहाणा.
- पुरूषाचे मरण शेती, बायकांचे मरण वेती.
- पेरावे तसे उगवते.
- दोन मोत्ये गळाली. २७ मोहरा हरवल्या आणि रुपये व खुर्दा किती गेला, याची तो गणतीच नाही
[संपादन] मुळाक्षर फ
[संपादन] मुळाक्षर ब
- बैल गेला अन् झोपा केला.
- बोले तैसा चाले त्याची वंदावी पाऊले.
- बारा लुगडी तरी बाई उघडी.
- बडा घर पोकळ वासा.
- बळी तो कान पिळी.
- बाईल गेलीया अऩ झोपा केला.
- बाईल वेडी लेक पिसा, जावई मिळाला तोहि तसा.
- बाजारात तुरी भट भटणीला मारी.
- बाप दाखव नाही तर श्राध्दं कर.
- बाबा गेला आणि दशम्याही गेल्या.
- बाळाचे पाय पाळ्ण्यात दिसतात.
- बुडत्याचे पाय खोलात.
- बुडत्याला काडीचा आधार.
- बेशरमाच्या ढुंगणाला फुटले झाड तो म्हणतो मला सावली झाली.
- बोलण्यात पट्टराघू, कामाला आग लावू.
- बोलाचीच कढी अऩ बोलाचाच भात.
- बोलेल तो करेल काय? गरजेल तो पडेल काय?
[संपादन] मुळाक्षर भ
- भटाला दिली ओसरी भट हात पाय पसरी.
- भरवशाच्या म्हशीला टोणगा.
- भीक नको पण कुत्रा आवर.
- भित्यापाठी ब्रह्मराक्षस.
- भुकेला कोंडा, निजेला धोंडा.
- भरल्या ब्राह्मणाला दही करकरीत.
- भित्यापाठी ब्रम्हराक्षस.
- भुकेच्या तापे करवंदीची कापे.
- भुकेला पिकलं काय? अऩ हिरवं काय?
[संपादन] मुळाक्षर म
- मरावे परी कीर्तीरुपे उरावे.
- मातीचे कुल्ले वाळले कि पडायचेच.
- मनी चिंती ते वैरीही न चिंती.
- मनी वसे ते स्वप्नी दिसे.
- मला नं तुला, घाल कुत्र्याला.
- मला पहा अऩ फुले वहा.
- माकड म्हणतं माझीच लाल.
- माकडाच्या हातात कोलीथ.
- माणूस पाहून शब्द टाकावा, अऩ जागा पाहून घाव मारावा.
- माय मरो पण मावशी उरो.
- मिया मुठभर, दाढी हातभर.
- मी नाही त्यातली अऩ कडी लावा आतली.
- मेल्या म्हशीला शेरभर दुध.
- मेल्यावाचून स्वर्ग दिसत नाही.
- मेलेलं कोंबडं आगीला भीत नाही.
- मोडेन पण वाकणार नाही.
- मोह सुटेना अऩ देव भेटेना.
- म्हननाऱ्यानं म्हण केली, अऩ जाननाराले अक्कल आली.
- म्हसोबाला नव्हती बायको अऩ सटवीला नव्हता नवरा.
- म्हातारीला मेल्याचं दुःख नाही पण काळ सोकावतो.
[संपादन] मुळाक्षर य
- येरे माझ्या मागल्या.
- यथा राजा तथा प्रजा.
[संपादन] मुळाक्षर र
- रंग झाला फिका आणि देईना कुणी मुका.
- राजा उदार झाला अऩ हाती भोपळा दिला.
- राजा तशी प्रजा.
- राजा बोले अऩ दल चाले.
- राजाला दिवाळी काय ठाऊक?
- रात्र थोडी अन् सोंग फार.
- रिकामा न्हावी भिंतीला तुंबड्या लावी.
- रोज मरे त्याला कोण रडे.
- राम राम ठोकणे.
- रत्रिचा दिवस करणे.
[संपादन] मुळाक्षर ल
- लंकेत सोन्याच्या विटा.
- लग्न बघावे करून अऩ घर पहावे बांधून.
- लबाडाचे आमंत्रण जेवल्याबिगर खोटे.
- लहान तोंडी मोठा घास.
- लाखाचे बारा हजार.
- लाथ मारेन तिथे पाणी काढीन.
- लेकी बोले सुने लागे.
- लोका सांगे ब्रम्हज्ञान आपण कोरडे पाषाण.
[संपादन] मुळाक्षर व
- वराती मागून घोडे.
- वळ ऊठला पण संशय फिटला.
- वाचेल तो वाचेल.
- वाजे पाउल आपले म्हणे मागून कोण आले.
- वासरात लंगडी गाय शहाणी.
- विंचवाचे बिऱ्हाड पाठीवर.
- वेळना वखत आऩ गाढव चाललय भुकत.
- वेळेला केळं अऩ वनवासाला सिताफळं.
[संपादन] मुळाक्षर श
- शहाण्याला शब्दाचा मार.
- शिजे पर्यंत दम धरवतो, निवे पर्यंत धरवत नाही.
- शितावरून भाताची परीक्षा.
- शिर सलामत तर पगड़ी पचास.
- शुभ बोल नाऱ्या तर म्हणे मांडवाला आग लागली.
- शेरास सव्वाशेर.
- शेळी जाते जीवनाशी, खाणारा म्हणतो वातड.
[संपादन] मुळाक्षर ष
[संपादन] मुळाक्षर स
- सगळं मुसळ केरात.
- सतरा पुरभय्ये अऩ अठरा चुली.
- सरड्याची धाव कुंपणापर्यंत.
- साखरेचे खाणार द्याला देव देणार.
- साठी बुध्दी नाठी.
- सात सुगरणी, भाजी अळणी.
- साता उत्तराची कहाणी, पाचा उत्तरी संपूर्ण.
- साप म्हणू नये आपला, नवरा म्हणू नये चांगला.
- सासू न सासरा जांच करे तिसरा.
- सासू नाही घरी, नणंद जाच करी.
- सासू मेली ठीक झाले, घरदार हाती आले.
- सासू सांगे सुने बोध, आपण पी ऊन ऊन दुध.
- सासू सुनेची भांडणं, सगळ्या गावाला आमंत्रणं.
- सुंठेवाचून खोकला गेला.
- सुईण आहे, तो बाळंत होऊन घ्यावे.
- सुसरबाई, तुझी पाठ मऊ.
- सोन्याहून पिवळे.
- स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी.
[संपादन] मुळाक्षर ह
- हलवायाच्या घरावर तुळशीपत्र.
- हत्ती गेला आणि शेपूट राहिली.
- हा सूर्य हा जयद्रथ.
- हात फिरे तिथे लक्ष्मी वसे.
- हातचे सोडून पळत्याच्या मागे.
- हाताची पाची बोटे सारखी नसतात.
- हातच्या कंकणाला आरसा कशाला?
- हात दाखवून अवलक्षण कशाला?
[संपादन] मुळाक्षर ळ
[संपादन] मुळाक्षर क्ष
[संपादन] मुळाक्षर ज्ञ
